Souvent je pense à vous Madame

't Is altijd iets met die treinen, meende ik te weten. Dus vertrok ik erg vroeg naar de recensentendag. Maar de trein was stipt. Bovendien was de zaal waar de lezing en het debat doorgingen en heel pak dichter bij het station dan ik had gedacht. Zo was ik veel, en zelfs véél, te vroeg ter plekke. Ik wandelde even langs de winkels die op dit tijdstip echter alle nog gesloten waren. De stoep lag opgebroken en dat stapte niet zo gemakkelijk met mijn hakken. En was het bar koud wat het ook al niet echt gezellig maakte. Daarom besloot ik een koffietje te gaan drinken.
Veel volk zat er niet in het etablissement dat ik had uitgekozen: een krantlezende man op leeftijd, een verliefd koppel waarvan hij duidelijk ook al op pensioen was, maar zij slechts een tikje ouder dan ik, een moeder met dochter en een slapend baby'tje in een buggy, en ik. Ik vroeg me af wie ik zo dadelijk zou ontmoeten, of het allemaal wel interessant genoeg zou zijn om een voormiddag met het gezin aan op te offeren, en hoe ik het later op de dag zou klaarspelen een heerlijk diner ineen te flansen voor onze buren... Maar hoe deze gedachtenkronkels me ook bezig hielden, de gesprekken aan de andere tafels ving ik ook op.
Toen Claude Barzotti's 'Souvent je pense à vous Madame' door de drankgelegenheid weerklonk zei de juffrouw naast me: 'Wat een mooi liedje!' waarop ze prompt meezong. Ook haar geliefde prevelde iets wat op deze song leek. De dochter voor me vroeg de rekening en neuriede in afwachting de melodie mee. Haar moeder mompelde het liedje. De man naast me legde zijn krant opzij en tokkelde het ritme met zijn vingers op de tafel. En zelfs ik betrapte mezelf erop dat ook mijn mond 'Souvent je pense à vous Madame' lipte.