Soms denk ik dat het zalig moet zijn: even je hoofd helemaal leegmaken, in het nu leven zonder na te denken,... Dat ken ik dus niet. In mijn hoofd is er altijd beweging, van zodra ik opsta, als ik de krant lees, in de wagen, tijdens het poetsen, koken en tuinieren, terwijl ik een praatje met de buurvrouw sla... Er wiebelen altijd woorden. Ze dringen om eruit te mogen. Springen dan op een blad of dansen over een scherm. Puzzelen zichzelf tot een rijmpje, gedicht of blogstuk. Knutselen zich tot een verhaal of boek. Nooit zijn ze stil. Maar weet je, eigenlijk hou ik van mijn wiebelwoorden. Ik vind hen ook zalig!

donderdag 8 december 2011

Gedicht

Als mijn tranen groeien

Als mijn tranen groeien
tot een zee
droom ik
dat je naar me toe zwemt
je armen vouwt
tot een vlot
waarop ik drijven kan

Als mijn droom kopje
onder gaat
zwem ik
weg van jou
weg van mezelf
klamp me even nog vast
aan een stuk wrakhout

Wacht
tot een draaikolk
me meezuigt
en ik

verdrink
Geplaatst door op 16:10
Labels:

7 reacties:

  1. Mooi.
    Neem toch maar een reddingsvest mee.

    BeantwoordenVerwijderen

  2. Prachtig geschreven. Ik hoop niet dat je verdrinkt.

    BeantwoordenVerwijderen

  3. Heel mooi! Watertrappelen meid... dan blijf je wel boven.

    BeantwoordenVerwijderen

  4. 't Heeft een prachtige start, Veerle, maar ...een pijnlijk einde...
    Lie(f)s.

    BeantwoordenVerwijderen

  5. Heel mooi geschreven, maar schrik toch een beetje van het einde. Toch maar een reddingsboei meenemen misschien?

    BeantwoordenVerwijderen

  6. een mooi gedicht, maar dat einde is toch maar drastisch

    BeantwoordenVerwijderen

  7. Ik klamp me graag nog even vast als het mag. Prachtig gedicht Veerle!

    BeantwoordenVerwijderen

Als het niet lukt hier te reageren en je toch graag je zegje wil doen, mag je altijd een woordje achterlaten op www.bloggen.be/sprokkels.

Dank voor je reactie!

Abonneren op: Reacties plaatsen (Atom)